Dlaczego w gi gaśniesz, a winny jest głównie chwyt

Historia, którą opowiada każdy początkujący w gi, jest ta sama: runda, którą kontrolował, a pod jej koniec i tak brak powietrza, jakby to był jego pierwszy dzień na macie. Wyczerpuje to ludzi szybciej niż zapasy, a zapasy wyczerpują ludzi. Oczywistym podejrzanym jest gorąco, bo w gi jest gorąco i każdy schodzi z maty przepocony na wylot. Gorąco ma alibi.

Pierwsze duszenie to to, które dłonie zakładają same sobie

Zapasy nigdy nie dały mi materiału do trzymania. W gi łapię garść kołnierza albo rękawa i ściskam, a mocny chwyt utrzymywany choćby chwilę dłużej to izometryczny zacisk, który odcina sobie własny dopływ krwi. Przedramię nabrzmiewa, przestaje dostawać to, czego potrzebuje, i odmawia posłuszeństwa. Jest to, na małą skalę, pierwsze duszenie, którego nauczyłem się w gi, i to ja sam je sobie założyłem. Badania zawodów judo pokazują, że siła chwytu spada w mierzalny sposób do trzeciej walki ciężkiego dnia, a zawodnicy wskazują przedramię i palce jako pierwsze miejsca, które się męczą. Kiedy dłonie zaczynają mi odchodzić, spinam wszystko inne, żeby je zastąpić, a spięcie to moment, w którym przestaję oddychać. To jest właśnie gaśnięcie i zaczyna się od dłoni.

Gorąco wygląda na winne, a jest w większości niewinne

Pot sprawia, że gorąco wydaje się przyczyną. Kiedy jednak ktoś faktycznie to zmierzył, rolowanie w gi i rolowanie bez niego nie różniły się w żaden istotny sposób pod względem temperatury głębokiej ciała, tempa pocenia ani tętna. Gorąco to realny dyskomfort, a przepocone gi to realny ciężar, ale żadne z nich nie jest tym, co mnie wyczerpuje. Obwiniam gorąco, bo czuję je na skórze. Chwyt jest cichszy i to chwyt wykonuje tę pracę.

Co dały mi zapasy, a czego jednego nie dały

Sześć lat na macie zapaśniczej zbudowało bazę i wysoką tolerancję na dyskomfort, a obie te rzeczy przenoszą się w całości. Nie zbudowały natomiast żadnej wytrzymałości do trzymania materiału, bo nigdy nie było materiału do trzymania. Ta część jest naprawdę nowa, a pocieszające jest to, że jest specyficzna i reaguje na trening. Grapplerzy rozwijają wytrzymałość chwytu, której nietrenujący ludzie nie mają, co oznacza, że naprawa to głównie rundy w gi, a nie nowy program na siłowni. Dłonie, które umarły w drugiej rundzie, to te same dłonie, które w jedenastej będą trzymać.

Co próbuję robić zamiast ściskać

Chwytać tylko wtedy, gdy chwyt coś robi, i otwierać dłonie, kiedy nie robi. Pozostawać luźnym aż do chwili, w której muszę być spięty. Mój profesor każe mi oddychać przez nos i odpoczywać, kiedy to ja jestem tym, który kontroluje, a po kilku rundach te dwie wskazówki brzmią jak jedna instrukcja: przestań pracować ciężej, niż wymaga tego pozycja. Oddychanie to osobna umiejętność, której wciąż się uczę, a panika, która jedzie na tym wszystkim, ta część, w której moje ciało uznaje salę za sytuację awaryjną, też ma swoje własne wyjaśnienie. Ten wpis jest tylko o dłoniach, bo u mnie od dłoni się zaczyna.

Zapaśnik nie gaśnie w gi dlatego, że zmiękł. Gaśnie, bo nikt nigdy nie kazał jego dłoniom trzymać tak mocno, a teraz, w każdej rundzie, coś tego wymaga.