Dlaczego gaśniesz w pierwszych miesiącach jiu-jitsu

Każda relacja z pierwszego rolowania, jaką słyszy początkujący, brzmi tak samo: po dziewięćdziesięciu sekundach oddychasz jak koń. Bieganie cię nie ratuje. Siłownia też nie. W drugiej rundzie ręce już się nie domykają, a reszta zajęć mija na zastanawianiu się, jak czterdziestolatkowie rolują sześć rund, kiedy nowy umiera w jednej. Na to każe ci się przygotować sala, a powodem nie jest kondycja.

Odpowiedź okazała się najbardziej pocieszającą rzeczą, jakiej dotąd się nauczyłem: gaśnięcie to w większości nie problem kondycji. To dwa inne problemy, a oba da się naprawić szybciej, niż kiedykolwiek zrobiłoby to cardio.

Problem pierwszy: panikujesz na niskich obrotach

Ktoś przyciska swoją klatkę do twojej, a twoje ciało klasyfikuje to jako tonięcie. Tętno skacze, oddech robi się płytki i szybki, a każdy mięsień spina się naraz, łącznie z tymi, które nic nie robią. To nie jest wysiłek. To alarm, który spala tlen na biegu jałowym.

Przyjrzyj się wyższym pasom między wymianami. Wyglądają, jakby prawie spali. Nikt nie wydał im dodatkowych płuc; po prostu leżeli pod wystarczająco wieloma klatkami, żeby ich ciało przestało uznawać to za sytuację awaryjną. Alarm słabnie wraz z ekspozycją, a kiedy pierwszy raz zauważysz, że pod side control jesteś znudzony zamiast przestraszony, twoje cardio będzie wyglądało, jakby się podwoiło.

Problem drugi: za wszystko płacisz potrójnie

Początkujący, który trzyma chwyt za rękaw, ściska z pełną siłą przez całą rundę. Wyższy pas trzyma ten sam chwyt na dwa z dziesięciu, a dziesięć wydaje tylko w tej połowie sekundy, która ma znaczenie. Pomnóż tę oszczędność przez dłonie, ramiona, barki, kark i nogi, w każdej sekundzie, a znajdziesz miejsce, w którym naprawdę zniknął twój bak. Nie robiłem więcej jiu-jitsu niż rozluźnieni ludzie. Robiłem to samo jiu-jitsu, ale pięć razy drożej.

Rozwiązaniem nie jest technika, tylko nawyk księgowego: zauważ, co ściskasz, i zapytaj, czy to cokolwiek kupuje. U mnie w większości nie kupowało.

Co naprawdę pomogło

Głównie wydech. Kiedy łapię moment, w którym zaczyna się panika, jeden długi wydech opuszcza mi barki, a razem z nimi tętno. Pomaga też wczesne klepanie, bo desperackie ucieczki z dopiętych pozycji to najdroższy ruch w tym sporcie. I więcej rolowania, bo lekarstwem jest ekspozycja: alarm cichnie według własnego harmonogramu, nie twojego.

Bieganie nadal pomaga. Nie będę udawał, że silnik nie ma znaczenia. Ale czterdziestolatkowie, którzy rolują lepiej ode mnie, wcale nie biegają lepiej ode mnie, i na tym polega cała lekcja.

Zmiana perspektywy, dzięki której nie odpuszczam

Wyczerpanie to informacja. Każda runda, która opróżnia cię za wcześnie, pokazuje dokładnie, gdzie wciąż walczysz sam ze sobą: zaciśnięta szczęka, kurczowy chwyt, wstrzymany oddech. Bak nie jest za mały. Za duże są przecieki, a przecieki da się znaleźć.