The Danaher Diaries: co początkujący naprawdę może wykorzystać

The Danaher Diaries: Over 100 of John Danaher's Musings on Jiu-Jitsu, Kaizen, Training, and Living to książka, której John Danaher nie napisał. Kompilator ukryty pod pseudonimem Heroes of the Art zebrał ponad sto jego publicznych esejów z mediów społecznościowych, w większości postów z Instagrama, i wydał je własnym nakładem w 2019 roku, a recenzent Martial Journal, który omówił wszystkie trzy tomy, relacjonuje, że nie znalazł żadnego komentarza wskazującego, by Danaher w ogóle wiedział o projekcie. Słowa w środku wciąż są jego. Danaher to wychowany w Nowej Zelandii czarny pas Renza Gracie, który trenował Georges'a St-Pierre'a i Gordona Ryana, prowadził drużynę znaną w tym sporcie jako Danaher Death Squad, a dziś kieruje New Wave Jiu-Jitsu; ten sam recenzent nazywa go „prawdopodobnie najbardziej elokwentnym i filozoficznym orędownikiem jiu-jitsu na światowej scenie". Idee zasługują na uwagę; opakowanie — na uważne przyjrzenie się. Oto, jak pogodzić jedno z drugim.

Kaizen: poprawa, którą możesz wpisać do kalendarza

Słowem nośnym podtytułu jest kaizen, japońskie określenie ciągłego doskonalenia, i kompilacja poświęca mu całą sekcję. Danaher, absolwent filozofii, który porzucił doktorat na Columbii, by na pełen etat uczyć grapplingu, wraca do tego samego argumentu wpis po wpisie: postęp bierze się z małej, ukierunkowanej, codziennej pracy, nie z talentu i nie z heroicznych sesji. Każdy amator słyszał już to kazanie. Jego wersja zapada w pamięć przez upieranie się, by praca celowała w coś konkretnego, bo robienie postępów „w ogóle" to sposób, w jaki ludzie utykają w miejscu.

Zamieniona w praktykę, idea nabiera ostrości. W niedzielę zapisz w notesie jeden problem, nazwany wąsko: nie „napraw gardę", lecz „zostaję rozpłaszczony w półgardzie, kiedy przychodzi cross-face". Przez cały tydzień kieruj każde rolowanie w miejsce, gdzie problem mieszka, nawet kiedy objazd kosztuje cię rundę, i proś partnera od drillowania dokładnie o ten nacisk, który cię ogrywa — o uczciwą energię, którą opisuje wpis o uczciwym drillowaniu. W piątek przeczytaj wpis na nowo i odpowiedz na jedno pytanie: mniejszy czy nie? Metoda notesu opisuje, co zapisywać po zajęciach; kaizen to powód, dla którego notes potrzebuje kierunku, a nie tylko pamięci. Pięćdziesiąt dwa nazwane problemy w roku to inny sport niż rok przychodzenia i nadziei.

Systemy z celami: sposób myślenia o rolowaniu

Drugi użyteczny motyw to ten, z którego słynie trenerska praca Danahera. Traktuje on jiu-jitsu — jak ujmuje to recenzent — jako „zbiór zintegrowanych systemów, z których każdy ma cel", a nie asortyment technik; recenzja wskazuje to ujęcie jako serce tomów, a logikę widać w systemie dźwigni na nogi, z którego zasłynęły jego drużyny. Odarte z elitarnej maszynerii, to nastawienie pasuje do wtorku początkującego: każda pozycja ma zadanie i powinieneś umieć powiedzieć jakie.

Wypróbuj tę narrację w następnym rolowaniu. Przed rundą jedno zdanie o miejscu, w którym zwykle lądujesz: „zamknięta garda: najpierw złam mu posturę, przed wszystkim innym". Po rundzie nazwij ogniwo, w którym pękł łańcuch. Przeszedłem, ale nie utrzymałem — to jedna odpowiedź; utrzymałem, ale niczego nie zaatakowałem — druga; zaatakowałem, zanim utrzymałem — to jeden z najstarszych błędów tego sportu, ten, który ma prostować pozycja przed poddaniem. Pęknięte ogniwo staje się wpisem do notesu na najbliższą niedzielę i to jest cichy trik tej książki: jej dwa wielkie motywy okazują się jednym nawykiem, wycelowanym i powtarzanym.

Gdzie wątpić w The Danaher Diaries

Zacznij od pochodzenia, bo przy nieoficjalnej kompilacji pochodzenie jest recenzją. Wpisy zostały opublikowane za darmo na własnych profilach Danahera, w większości na Instagramie, gdzie jego eseje wiszą do dziś. Recenzent Martial Journal opisuje tomy jako „bezpośrednie przedruki postów pana Danahera z mediów społecznościowych", nie znajduje żadnego śladu udziału Danahera i mówi, że chciałby usłyszeć, iż Danaher dostaje tantiemy, choć nie może powiedzieć, że tak jest. Kupno książki oznacza płacenie obcemu człowiekowi za wyselekcjonowany wydruk darmowego feedu; selekcja może być tego warta, ale wybór powinien być świadomy.

Opakowanie też trochę kosztuje. Żaden autor ani redaktor nie nadał wpisom kształtu książki i to widać: recenzje czytelników na Goodreads wytykają błędy ortograficzne oraz chaotyczną, powtarzalną lekturę, a recenzja Martial Journal odnotowuje rażące literówki, nawet gdy poleca tomy. Kontekst to strata subtelniejsza. Eseje pisano tak, by leżały pod fotografiami w feedzie, przywiązane do okazji danego dnia. Przedrukowane bez tych okazji, niektóre wpisy czyta się jak odpowiedzi na pytania, których książka zapomniała dołączyć. Wątp w opakowanie, nie w słowa; słowa należą do Danahera.

Dla kogo jest ta książka

Początkującemu, który myśli o treningu między sesjami i wolałby nosić myślenie Danahera w torbie treningowej, niż scrollować w jego poszukiwaniu, książka daje dokładnie to, co obiecuje jej pochodzenie: po dwie–trzy strony naraz, na parkingu przed zajęciami. Nie kupuj jej dla techniki; wpisy snują rozważania o balachach, duszeniach i utrzymywaniu gardy, ale niczego się z niej nie wydrilluje. Jeśli już obserwujesz Danahera na Instagramie i czytasz eseje, gdy się pojawiają, treść już masz; zakup dodaje papier, kolejność i wolność od feedu, nic więcej.

The Danaher Diaries znajdziesz na Amazonie.

Pytania, które zadają czytelnicy

Czy John Danaher napisał The Danaher Diaries?

Nie. Kompilator ukryty pod pseudonimem Heroes of the Art zebrał publiczne eseje Danahera i wydał je własnym nakładem w 2019 roku. Jedyny recenzent, który omówił wszystkie trzy tomy, nie znalazł śladu, by Danaher wiedział o istnieniu tych książek, a co dopiero je firmował. Zdania należą do Danahera; książka nie.

Czy The Danaher Diaries są warte zakupu dla początkującego w BJJ?

Tak, jeśli kupujesz je dla nastawienia, a nie dla instrukcji. Ich dwie trwałe idee dla ucznia w pierwszym roku to kaizen — poprawa wycelowana w coś nazwanego i konkretnego (jeden nazwany problem na tydzień, praktyka, w jaką zamienia to ten wpis) — oraz nawyk traktowania każdej pozycji jako systemu z celem, który umiesz wypowiedzieć. Nic w nich nie uczy techniki, którą dałoby się drillować.

Co znaczy kaizen w tej książce?

Kaizen to japońskie określenie ciągłego doskonalenia i kompilacja poświęca mu osobną sekcję. W użyciu Danahera oznacza małą codzienną pracę wycelowaną w coś konkretnego, tak by postęp stał się zaplanowaną praktyką, a nie przypadkiem wynikającym z samej frekwencji.

Czy da się czytać przemyślenia Danahera bez kupowania książki?

Tak. Wpisy powstały jako darmowe publiczne posty w mediach społecznościowych, w większości na Instagramie, gdzie Danaher wciąż pisze, a recenzent Martial Journal zauważa, że każdy, kto chce zaoszczędzić, może czytać tę treść u źródła. Książka dodaje selekcję, papier i ucieczkę od feedu, nie nowe teksty.