Pozycja przed poddaniem, nareszcie wyjaśniona

Pozycja przed poddaniem znaczy, że trzymanie idzie przed polowaniem, za każdym razem, bez wyjątków, a nauczenie się, że to powiedzenie nie jest radą, zajęło mi cztery miesiące. To opis tego, jak ten sport fizycznie działa, tak jak „najpierw mierz, potem tnij" opisuje stolarkę.

Słowniczek skompresował całą robotę zawodnika na górze do dwóch zdań: przejdź gardę, utrzymaj pozycję, potem szukaj poddania. Każdy trener powtarza jakąś wersję tego. Przez miesiąc kiwałem głową na te słowa, robiąc dokładnie odwrotnie, bo odwrotność jest tym, co dyktuje instynkt.

Jak wygląda ignorowanie tego

Wygląda jak ja w szóstym tygodniu, widzący ramię i nurkujący za nim z wnętrza czyjejś zamkniętej gardy. Ramienia nie dostałem. Dostałem sweepa, mount i uprzejme duszenie, w tej kolejności, od niebieskiego pasa, który nie zrobił jeszcze nic poza czekaniem, aż sobie pójdę.

Rzucenie się czuje się jak inicjatywa. Tak naprawdę jest rezygnacją: oddajesz pozycję, która nie była skończona, za atak, który nigdy się nie zaczął. Każdy początkujący wręcza ten prezent dziesiątki razy, bo poddanie to jedyna część jiu-jitsu, której chcieliśmy już w dniu przyjścia.

Czemu ta kolejność to fizyka, nie styl

Poddanie to jeden staw albo jeden kark, wyizolowany, przeciwko całemu twojemu ciału pracującemu ze stabilnej platformy. To cały projekt, a platforma jest tym, co go podtrzymuje. Zabierz pozycję, a ta sama balacha staje się jedną kończyną ciągnącą drugą kończynę, uczciwą walką, a wpis o ramach wyjaśnia, czemu uczciwa walka jest dokładnie tym, czego jiu-jitsu istnieje, żeby unikać.

Ludzie, którzy poddawali mnie przez pierwsze miesiące, nigdy nie wyglądali, jakby w ogóle atakowali. Przenosili ciężar w jakieś wygodne miejsce i czekali. Atak, kiedy w końcu przychodził, był prawie przypisem, ostatnią nutą piosenki, która grała od dwóch minut. Wpis o bocznym trzymaniu opisuje tę piosenkę od spodu: ciężar nigdy nie był pauzą przed techniką. Ciężar był techniką.

Co się zmienia, kiedy w to uwierzysz

Rolki przestają być ciągiem nieudanych zakończeń. W pierwszych tygodniach mierzyłem rundy liczbą prób poddań, co znaczyło, że spędzałem sześć minut, raz za razem oblewając ostatni krok procesu, którego nigdy nie zacząłem. Teraz runda ma inne kamienie milowe: czy przeszedłem, czy utrzymałem, czy pozycja przetrwała ich pierwszą prawdziwą próbę ucieczki. Runda bez żadnego poddania może być najlepszą rundą miesiąca.

Maksyma wyjaśnia też katalog. Słowniczek poddań czyta się jak listę zakończeń, ale każdy wpis na niej zaczyna się od pozycji utrzymanej najpierw: plecy, mount, garda, która nie dała się przejść. Nic z tej listy nie działa znikąd.

Gdzieś istnieje wersja tego sportu, w której przeskakujesz od razu do najlepszej części. Ludzie wciąż odwiedzają mój klub, żeby jej szukać. Rzucają się przez miesiąc, stają w miejscu i rzucają trening, spróbowawszy tysiąca poddań i nie utrzymawszy niczego. Powolni uczniowie mijają ich w jeden sezon, spokojnie, z góry. Pozycja przed poddaniem nie jest cierpliwym sposobem gry. Jest jedyną rzeczą w menu. Rzucanie się potrzebuje po prostu więcej czasu, żeby to odkryć.