Za stary, bez formy, za późno? Zaczynanie jiu-jitsu jako zwykły dorosły

Nie mam dwudziestu lat. Nie mam sportowej przeszłości, która by się liczyła. Zapytałem internet, czy nie jestem na to za stary, i dostałem motywacyjny szum, więc oto wersja twardo stąpająca po ziemi, którą poskładałem z prawdziwej sali.

Sala jest starsza, niż myślisz

Na zdjęciach marketingowych są wyrzeźbieni dwudziestopięciolatkowie. Wtorkowa wieczorna grupa to ludzie od oprogramowania, pielęgniarki, facet prowadzący piekarnię i co najmniej kilka osób wyraźnie po czterdziestce, niektóre po pięćdziesiątce. Hobbystyczne jiu-jitsu to sport dorosłych, uprawiany w przeważającej mierze przez zwykłych dorosłych z pracą i kręgosłupem lędźwiowym. W większości sal nie będziesz najstarszy, a jeśli będziesz, to zupełnie niepozornym rodzajem najstarszego.

Nie wracasz do formy, żeby zacząć. Zaczynasz, a forma przychodzi.

Czekałem o kilka miesięcy za długo, bo chciałem pojawić się w lepszej formie. To najczęstszy żal, jaki słyszę, a logika jest odwrócona: rozgrzewki i drillowanie SĄ programem kondycyjnym. Przyjdź taki, jaki jesteś; zedrzyj się; zregeneruj; powtórz. Kondycję, która liczy się w jiu-jitsu, buduje niemal w całości samo jiu-jitsu, a żadna ilość biegania i tak nie przygotuje cię na kogoś leżącego na twojej klatce.

Co wiek naprawdę zmienia

Sekcja szczerości. Regeneracja jest wolniejsza, więc trenuj dwa-trzy dni w tygodniu z odpoczynkiem pomiędzy, nie pięć. Rozgrzewaj się na serio. Klep wcześniej, niż podpowiada ego, zwłaszcza przy nogach i karku. Mów partnerom, że jesteś nowy i nie masz dwudziestu lat; prawie wszyscy się kalibrują, a z tą rzadką osobą, która tego nie robi, po prostu odmawiasz rolowania. Tak wolno.

Wymiana jest realna, ale uczciwa: wnosisz gorsze kolana i lepszy osąd. Cierpliwość, spokój wobec bycia w czymś słabym, przychodzenie, kiedy jeszcze nie jest fajnie. To supermoce wieku średniego i pokrywają się dokładnie z tym, czego wymaga biały pas.

Prawdziwe pytanie

Nie „czy jestem za stary", tylko „czy wolę być początkującym teraz, czy mieć dokładnie tyle samo lat za rok i wciąż się zastanawiać". Zacząłem. To najlepsza decyzja, na którą mój kręgosłup kiedykolwiek narzekał.