Moja pierwsza belka, po miesiącu treningu

Wczoraj dostałem pierwszą belkę na białym pasie i było to mniej więcej tak mało dramatyczne, jak takie rzeczy bywają, co wydaje mi się warte zapisania, zanim pamięć to wygładzi. Ustawiliśmy się na końcu zajęć i Professor David wyczytał moje nazwisko jako pierwsze. W pośpiechu dowiązywałem spodnie, idąc w jego stronę. Okleił belkę i powiedział coś na wpół żartem o tym, że zapisałem się na zawody i nie może mnie tam wypuścić z gołym pasem. Niebieski pas dostał belkę zaraz po mnie. I tyle. Szybko, trochę w biegu, i było moje.

Belka to mała rzecz. Jeden kawałek taśmy, pierwszy z czterech przed niebieskim pasem, a wpis o pierwszej belce już wykłada, co znaczy, a czego nie. Chcę być szczery, że to pierwszy krok, a nie kamień milowy. Trenuję mniej więcej miesiąc. Nie jestem dobry. Jestem na samym początku. Ale to był prawdziwy pierwszy krok, a duma też była prawdziwa, ta zwykła, którą czujesz, kiedy coś, na co dalej się stawiasz, dostaje małe kiwnięcie głową.

Sama chwila, z Professorem Davidem w Gracie Barra Pasadena.

Dlaczego teraz, na ile potrafię to ocenić

Głównie konsekwencja i zapał. Zawody były tego częścią, na wpół żartem, na wpół powodem. Są za dwa miesiące, 23 sierpnia, a najwyraźniej goły biały pas na turnieju nie wygląda najlepiej. Trenerzy mówili też miłe rzeczy o mojej kontroli ciała i szybkości oraz o instynkcie do pozycji, który nie wziął się z jiu-jitsu. Wziął się z zapasów.

Co się przenosi, a czego się oduczam

Zapasy trenowałem przez sześć lat, dorastając w Oklahomie, w konkurencyjnej kategorii wagowej i w konkurencyjnej sali. Nie zapasiłem od osiemnastego roku życia, czyli od dwudziestu trzech lat, a instynkt i tak wciąż się odpala. Najwyraźniejszy przypadek to pozycja dolna. W zapasach bycie na dole to stan wyjątkowy. Nauczyłem się tego w siódmej klasie raczej jako uczucia niż zdania: bycie pod spodem było jak ktoś trzymający cię pod wodą, a jedynym zadaniem było wydostać się, wyszarpać, wywalczyć odwrócenie. Byłem tam dobry. Niewielu potrafiło mnie utrzymać na dole.

W jiu-jitsu dół to miejsce, w którym chcesz być. Garda to nie ktoś trzymający cię pod wodą. To pozycja, którą utrzymujesz celowo, a ogromna część gry rozgrywa się właśnie z niej. Oduczanie się tak starego odruchu trochę potrwa i staram się podchodzić do tego z umysłem początkującego. Ale Professor Cameron jasno dał do zrozumienia, że nie powinienem wyrzucać zapasów. Wyczucie tego, gdzie spoczywa ciężar, kontrola, walka o pozycję, kiedy się rozsypuje: to wszystko się przenosi. Praca polega na wniesieniu tego do gry, w której podłoga bywa domem. To napięcie zasługuje na własny wpis i taki dostanie.

Belka nie zmieniła więc niczego, co potrafię zrobić. Oznaczyła, że dalej się stawiałem i że wybieram zaczynanie od nowa, mimo że młodsza wersja mnie była dobra w bardziej surowej wersji tego. Pozostawanie początkującym celowo, kiedy część ciebie zna już starszą odpowiedź, to osobna mała umiejętność. To nad nią pracuję.